Grupa miłośników bydgoskich tramwajów postanowiła wyremontować jedyny w Bydgoszczy wagon silnikowy typu "2N". Przedsięwzięcie chce sfinansować między innymi ze środków Bydgoskiego Budżetu Obywatelskiego. Projekt bierze udział w głosowaniu. Z miłą chęcią wspieramy tego typu akcje! Zainteresowanych głosowaniem odsyłamy do poniższego linka:
https://ankiety.um.bydgoszcz.pl/index.php/848929?lang=pl
Do wyboru: Bocianowo - Śródmieście - Stare Miasto
Projekt nr 54. Opinia Rady Miejskiej nie wyklucza projektu z głosowania.
fot.1
Wagon silnikowy typu „2N” o numerze fabrycznym 934 i numerze bocznym 5, który chcemy przywrócić do dawnej świetności został zbudowany w Chorzowskiej Wytwórni Konstrukcji Stalowej „KONSTAL” w 1956 roku. Do Bydgoszczy dotarł wraz z 5 innymi bliźniaczymi wagonami (2, 6, 10, 12,39) w dniu 15 października 1956 roku. Mieszkańców naszego grodu woził do końca 1970 r. po czym został przebudowany na odśnieżarkę i otrzymał numer taborowy 302, później 502, a obecnie nosi numer 159. W tej formie dotrwał do dziś. Obecnie wagon wymaga kapitalnego remontu, aby mógł być dopuszczony do ruchu i wozić pasażerów.
Wagony tramwajowe typu „N” budowane były jako wozy dwuosiowe pod kątem
oszczędności i łatwości produkcji i stanowiły tak zwany tabor klasyczny.
Wagony tego typu charakteryzowały się następującymi zasadniczymi
cechami:
- dwukierunkowość wagonu i możliwość kursowania pociągów składających się z wagonu silnikowego z wagonami doczepnymi;
- konstrukcja pudła oparta na stalowej ramie, podwozie o 2 osiach osadzonych w ramie , czyli tzw. podwozie ostojnicowe;
- kanciasty kształt pudła z pomostami obniżonymi w stosunku do wnętrza pudła;
- nie odsprężynowane, podwieszone, wolnoobrotowe silniki elektryczne;
- rozrząd bezpośredni przy użyciu nastawników walcowych (23 położenia rozruchowe i 18 położeń hamowania);
- przyspieszenie rozruchowe 0,5-0,7 m/sek2
- prędkość do 45 km/godz. w pociągach 2-wagonowych;
- dwa rodzaje hamulców: elektryczny i ręczny;
- pojemność wagonu – 83 miejsca w tym 16 siedzących.
fot.2
Wagon silnikowy 2N na Jagiellońskiej w latach 70. XX w.
Wagon silnikowy 2N na Jagiellońskiej w latach 70. XX w.
Pierwsze silnikowe wagony tramwajowe typ „N” powstały w Chorzowskiej Wytwórni Konstrukcji Stalowej „KONSTAL” w 1949 dla Warszawy, Krakowa i Katowic. Konstrukcja nowego tramwaju była wzorowana na niemieckim wagonie dwuosiowym KSW (Kriegstrassenbahnwagen). Jak sama nazwa wskazuję były to tramwaje wojenne.
fot.3
Ulica Grunwaldzka. Lata 70.
Ulica Grunwaldzka. Lata 70.
fot.4
Skrzyżowanie torowisk na ulicy Toruńskiej i Perłowej
- dwukierunkowość wagonu i możliwość kursowania pociągów składających się z wagonu silnikowego z wagonami doczepnymi;
- konstrukcja pudła oparta na stalowej ramie, podwozie o 2 osiach osadzonych w ramie , czyli tzw. podwozie ostojnicowe;
- kanciasty kształt pudła z pomostami obniżonymi w stosunku do wnętrza pudła;
- nie odsprężynowane, podwieszone, wolnoobrotowe silniki elektryczne;
- rozrząd bezpośredni przy użyciu nastawników walcowych (23 położenia rozruchowe i 18 położeń hamowania);
- przyspieszenie rozruchowe 0,5-0,7 m/sek2
- prędkość do 45 km/godz. w pociągach 2-wagonowych;
- dwa rodzaje hamulców: elektryczny i ręczny;
- pojemność wagonu – 83 miejsca w tym 16 siedzących.
fot.5
Pętla tramwajowa na ulicy Chodkiewicza.
Pętla tramwajowa na ulicy Chodkiewicza.
Lata 70
Konstrukcja wagonu była całkowicie stalowa, spawana. Wnętrze tworzyły okładziny z drewna i płyt, które miały zapewnić dobrą izolację cieplną, a także względy estetyczne. Pudło nadwozia było samonośne, to znaczy tak zbudowane, że wszystkie jego części brały udział w przenoszeniu naprężeń, a nie tylko rama. Nadwozie to przedział pasażerski i dwa obszerne przedsionki (pomosty) z przesuwanymi po obu bokach podwójnymi drzwiami, które pozwalały na wygodne wsiadanie i wysiadanie. Ostoja została wykonana z belek ceowych i kątowych, która opierała się na podwoziu za pośrednictwem czterech resorów piórowych wspartych na belkach ramy wózka. Rama podwozia leżała na resorach piórowych, wiszących na maźnicach osi wagonu. Maźnice zawierały łożyska, w których obracały się czopy osi. Maźnica były połączona z podwoziem za pomocą odpowiednio wzmocnionego resoru dolnego, osadzonego w wieszakach. Widełki nie stykały się z maźnicą i stanowiły jedynie zabezpieczenie na wypadek pęknięcia resoru.
fot.6
Stary Rynek w dniu 19 października 1970 roku
Stary Rynek w dniu 19 października 1970 roku
Wagony tego typu budowane były w dwóch wersjach: normalnotorowej – 1435
mm i wąskotorowej – 1000 mm (Bydgoszcz, Łódź, Toruń, Elbląg i Grudziądz)
